บทที่ 172 เฝ้าน้องไม่ห่าง

“อุ๊แว้ๆๆ ..”

“โอ้ะโอ๋ๆๆ น้องอัทธ์อย่าร้องครับพี่อีตั้นอยู่นี่แล้ว” น้องอีตั้นปลอบน้องชายเบาๆทำให้พ่อแม่และคุณพยาบาลอมยิ้มกับความน่ารักของพี่ชายปลอบน้องชายและเหมือนว่าน้องชายจะจำเสียงพี่ชายที่คุยกันมาเก้าเดือนได้จึงมีแค่เสียงแอ้ะๆเบาๆ

“โอ้โห พี่ชายเก่งจังเลยค่ะปลอบน้องแฝดหยุดร้องเลยค่ะ” คุณพยาบาลชมพ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ